Waarom dit congres?

Doel en opzet programma

De ondersteuning aan mensen die psychisch kwetsbaar zijn vindt steeds vaker in de buurt plaats, omdat dit door de overheid al sinds 2015 gestimuleerd wordt (rapport Dannenberg, 2015). Op zich is dit een ontwikkeling die toe te juichen is. Immers mensen kunnen beter opgevangen worden in hun eigen omgeving, dan dat zij soms jarenlang hieruit geplaatst worden om elders behandeld te worden. Tegenwoorden worden mensen veel minder vaak opgenomen in de psychiatrie. Als zij behandeld worden voor psychiatrische klachten, dan gebeurt dit veelal ambulant en zo kort mogelijk. Veel zorg en ondersteuning is dus bij de mensen in de omgeving terecht gekomen. Dat kunnen naasten zijn, buren maar ook het wijkteam en andere voorzieningen in de wijk hebben deze ondersteuning overgenomen. Helaas blijkt in de praktijk dat hier nog wel wat aan te verbeteren is, ondanks veel goede inzet van allerlei professionals en vrijwilligers. Verbeteringen op het gebied van samenwerking over barrières heen, maar ook verbetering of aanpassing van randvoorwaarden, zoals financiering en facilitering van medewerkers (governance, hoeveel ruimte krijg ik van mijn manager?). Ook het idee dat zoveel mogelijk in de wijk en omgeving van iemand moet plaatsvinden is iets waar zeker commitment voor is, maar waar ook vragen over zijn. Wie pakt het op? In hoeverre zijn mensen in de omgeving ook echt in staat om voldoende ondersteuning te geven en de hamvraag: wie heeft de regie eigenlijk? Hierover gaat dit congres.